Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

Ιστορίες για Αγίους

Όλοι είμαστε όσο ανοιχτόμυαλοι όσο το επιτρέπει το κλειστό μυαλό μας.

Η ομορφιά υπάρχει παντού.
Η ασχήμια το ίδιο.
Εκεί που σταματάει το «εγώ» αρχίζει το «υπερεγώ».

Και τώρα που κάνω τα πάντα για εμένα είμαι εγωιστής.
Και τώρα που κάνω τα πάντα για όλους, θέλω να με κοιτάξετε.

Θέλω να με καταλάβεις και δε θέλω. Θέλω να είμαι διαφορετικός για να κλαίγομαι λίγο περισσότερο. Θα αισθανθώ άραγε ποτέ μοναδικός; Μοναδικός και μόνος.

Λες να γίνω μια μέρα ο μυστήριος πρωταγωνιστής;

Γέλασα στην καρέκλα του σκηνοθέτη με πλατό το κεφάλι μου.
Δε θα φανώ απόψε. Πρέπει κάτι να βρω.

Και.. CUT!


Υπέροχο. 


Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Το Αλεξίσφαιρο Χαμόγελο

Είχε αλεξίσφαιρο χαμόγελο.

Δεν το διαπερνούσε τίποτα.

Ούτε λόγια, 
                     ούτε βλέμματα.

Ήταν θεραπευτικό.

Ήταν σαν μαγεία.

Κανένα γιατρικό δε έκανε όσα κατάφερνε να κάνει εκείνη με το χαμόγελο της.

Θα έλεγε κανείς ότι είχε χάσει τα λογικά της,
                                                                                 όμως όχι.

Οι λέξεις ήταν εκεί.

Έπρεπε κάποιος να τις βάλει στη σειρά.

Και προσπαθώ να τις βάλω,
                                                  και θέλω να το κάνω.

Μα αυτές πατιούνται σαν μισοσβησμένα αποτσίγαρα στα βρεγμένα πεζοδρόμια.

Μια πρόσκληση στον κάδο.

Κάτι σκισμένα χαρτιά.

Ένας σκασμός ανεκπλήρωτα όνειρα.

Χαμογέλα μου.